Klasyfikacja CCMC

Właściwie, początkowo klasyfikacja olejów silnikowych CCMC była pomyślana jako adaptacja klas jakości olejów API do wymagań rynku europejskiego, dlatego wszystkie klasy jakości według CCMC na początku odpowiadały analogicznym kategoriom API z pewnymi technologicznymi uzupełnieniami i zastrzeżeniami, ponieważ wymagania europejskie tradycyjnie były wyższe niż amerykańskie.

Jedyną istotną różnicą między klasyfikacjami CCMC i API było to, że o ile według API wszystkie oleje silnikowe dzielono tylko na dwie podstawowe kategorie — benzynowe i wysokoprężne, to w klasyfikacji CCMC wyodrębniono trzecią kategorię — silniki wysokoprężne samochodów ciężarowych.

Przez analogię do klas jakości API kategorie tworzono sukcesywnie, poprzez zaostrzanie wymagań co do jakości olejów silnikowych. Istniały następujące klasy jakości CCMC:

• Do silników benzynowych: G1, G2, G3, G4, G5.
• Do silników wysokoprężnych samochodów osobowych: PD1, PD2.
• Do silników wysokoprężnych samochodów ciężarowych: D1, D2, D3, D4, D5.

W 1990 roku organizację CCMC zreorganizowano w Stowarzyszenie Europejskich Producentów Samochodów (ACEA — Association des Constructeurs Europeens de L'Automobile), a już w 1996 roku ukazało się pierwsze wydanie klasyfikacji jakości olejów silnikowych ACEA, która całkowicie zastąpiła klasyfikację CCMC.