Zbiorowa niespodzianka

Co nas kosztuje zbudowanie domu? Nad tym pytaniem zastanawialiśmy się, gdy postanowiliśmy zrobić tacie prezent na jubileusz. Od dawna marzył o domu prywatnym za miastem. I oto w końcu udało się uzbierać sporą sumę i zrobić ten wyczekiwany prezent. Chcieliśmy zrobić wszystko dokładnie tak, jak on sobie wymarzył, więc budowa spadła w całości na nasze barki. Żeby wszystko zdążyć i uczynić zamysł jak najbardziej realnym, postanowiliśmy nie wydawać na drobiazgi, ale inwestować środki z głową — zaangażowaliśmy wszystkich naszych znajomych i przyjaciół, kontakty, możliwości.

Nasz sąsiad — specjalista od ewakuacji samochodów i przewozu ładunków różnej wielkości i wagi — podjął się nam pomóc. I to już pierwsza istotna oszczędność — środków na ewakuację i przewóz materiałów budowlanych już nie musieliśmy wydawać! Dźwig hydrauliczny, na którym pracował już wiele lat, pozwolił przewieźć też duże materiały budowlane — deski, cement, tynk, panele podłogowe i tak dalej. Dzięki jego dźwigowi hydraulicznemu mogliśmy szybko i niezawodnie dostarczyć wszystko, co potrzebne, ze sklepu budowlanego, nie tracąc cennego czasu i sił.

Kolejnym krokiem był sam proces budowy. Nie sprawiło to szczególnych problemów, bo ponad połowa naszych krewnych ma wykształcenie budowlane, a więc mogła pomóc. Utworzywszy niewielką brygadę, zabraliśmy się do dzieła. Ktoś powie, że można było wynająć robotników, ale zachciało nam się zrobić to samodzielnie, własnymi rękami. Praca jednak uszlachetnia, tym bardziej w tak wesołym towarzystwie. Wieczorami, po ciężkim dniu pracy, siedzieliśmy przy ognisku, śpiewaliśmy piosenki, gotowaliśmy zupę rybną i opowiadaliśmy różne historie. Czego jeszcze trzeba do szczęścia?! Najważniejsze, że zadziwiająco udało się nam zachować to wszystko w tajemnicy przed tatą — jak on się w ogóle nie domyślił, gdzie my wszyscy znikamy?

Ostatnim etapem było wykończenie wnętrza — to też wcale nie stanowiło problemu. Zdolne osoby w naszej rodzinie nie ograniczały się tylko do talentów budowlanych — w niewielkim czasie moja siostrzyczka, artystka-dekoratorka, zdołała stworzyć wspaniały wystrój rozsądnym kosztem. Znając bardzo dobrze upodobania taty, wzięła za podstawę angielski styl klasyczny, tworząc niezwykłą atmosferę szlachetności i wyrafinowania — własny gabinet z ogromnymi regałami na książki (tata bardzo lubi czytać), skórzane fotele i rodzinne zdjęcia na ścianach. We wszystkim minimum pretensjonalności i maksimum gustu oraz stylu! Kiedy tata zobaczył ten nasz wspólny prezent, po prostu się rozpłakał ze wzruszenia... To było to, o czym marzył, chyba całe swoje życie...

Jana